|
Een kort verslag van een weekend vol culinair genot:
Gelukkig waren er enkele "vrijwilligers" gevonden die als culinair proefkonijn wilden optreden. Het verzamelpunt was Grand café Boekmans in Dordrecht alwaar
de deelnemers meteen een drankje en een lichte lunch tot zich konden nemen. Al vrij vroeg was iedereen aanwezig en begonnen er overal geanimeerde in eerste instantie barchetta gerelateerde gesprekken op gang te komen. Rond half
drie werd het tijd om naar de parking te gaan en de dakjes te openen, alleen werd dit plan helaas niet helemaal verwezenlijkt, want met hagel, sneeuw en windkracht 9 in februari ging het zelfs ons iets te ver om “top down” te
rijden, dus bleven de daken gesloten. Dat was misschien maar beter ook, want mijn dakje heeft zijn beste tijd gehad en dat was ook duidelijk zichtbaar, ik denk dat mijn barchetta een echte limited edition was compleet met
ducktape accenten. Maar ijs en weder dienende gaat er op 5 maart een nieuw dit maal stoffen dakje op,  een echte
Sonnenland dit keer, maar ik dwaal zoals gebruikelijk af.
Jolande en ik hadden een korte route door de Hoeksche Waard uitgezet, via het Dordtsche achterland, waar door de hoge waterstanden van het moment de
uiterwaarden al aardig ondergelopen waren, gingen we door de tunnel richting
’s Gravendeel en via wereldberoemde pleisterplaatsen als Mookhoek, Cromstrijen en Zinkweg richting Spijkenisse.
We hadden een korte foto tussenstop bij het restaurant waar we ’s avonds culinair verwent zouden worden. Omstreeks half vijf arriveerden we in Hotel
Carlton Oasis in Spijkenisse waar een ieder na het inchecken zich wat kon opfrissen op de hotelkamer.
 We hadden nog ruim voldoende tijd
om in de hotelbar een drankje te nuttigen, en Freek onze culinair altijd verantwoord bezig zijnde voorzitter besloot dat we alvast een voorzetje moesten nemen op het echte genieten en liet een schaal echte bitterballen aan
rukken, die op zeer elegante wijze door Jolande uitgeserveerd werden. Omstreeks kwart voor zes gingen we met een taxi richting het restaurant. Geen overbodige luxe die taxi naar later
bleek. Rond zes uur arriveerden we in restaurant in de Bernisse Molen, dit restaurant is gevestigd in een originele windmolen. Na de ontvangst door eigenaar Peter van Zetten en zijn
vrouw Ineke gingen we naar de molenaarskamer op de eerste verdieping en “aan het werk”. Er moesten wijnen geproefd worden we kregen er uitgebreide uitleg bij van Peter die tussendoor
ook meteen een stukje uit de roemrijke geschiedenis van de Bernisse Molen vertelde.
 In een notedop komt het er op neer dat de molen gebouwd, en later herbouwd is op de vroegere
vestingmuren van het plaatsje Geervliet, hetgeen duidelijk zichtbaar is in de aperitief bar waarvan de muren één meter dik zijn. Sinds 1961 is er in de molen een restaurant gevestigd
maar het is pas sinds Peter en Ineke het restaurant uitbaten dat het op het huidige culinaire niveau is gekomen. Ik weet niet of we veel geleerd hebben maar de wijnen smaakten
uitstekend. Het bleek heel leerzaam om met tips van Peter hele duidelijke nuances in de bewuste wijnen te proeven. Er waren vier witte en vier rode wijnen te proeven variërend van
klassiek Frans tot Spaans, Chileens en Australisch. Een leuke bijkomstigheid was dat we later bij het eten een aantal dezelfde wijnen nogmaals kregen zodat we een vergelijk konden
proberen te maken tussen een “kaal” gedronken wijn en één geserveerd bij een bijbehorend gerecht.
 We besloten na de proeverij om het surprise menu ook echt als surprise over ons heen te laten
komen, dit hield in dat we de gerechten geserveerd kregen zonder te weten wat het was waarna Peter bij elke gang kwam vragen wat we geproefd hadden. Judith bleek
verbazingwekkend goed in het proeven van de bewuste gerechten. Alleen bij de gang met het tamme konijn hadden we eigenlijk allemaal wat moeite met het herkennen hiervan omdat wij
geen van allen ooit konijn gegeten hadden dat op deze wijze bereid was. De bijpassende wijnen waren soms verassend maar bij elke gang een perfecte combinatie. Om alle leden die niet
geweest zijn een beetje te laten “proeven” wat ze genist hebben zetten we hieronder alle gangen met bijbehorende wijnen op even op een rijtje. Waarbij we het er allemal over eens
waren dat de desssert wijn, de Dürkheimer Nonnengarten Beerenauslese uit 1989!, een werkelijk tongstrelende combinatie met het nagerecht vormde.
|
