 |
|
 |
||||||||||||||
|
Op deze pagina kun je een interview lezen met... |
||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||
|
klik hier om het interview met Andreas Zapatinas te lezen... |
||||||||||||||||
|
Thuis bij Peter Davis... Hij is van geboorte en opvoeding Amerikaan, maar heeft zichzelf een flink stuk van de Italiaanse ziel eigengemaakt. Die conclusie mag je zonder meer trekken als je de gewaagde Coupé Fiat en de verrassende Multipla beziet, Italiaanse auto’s in hart en nieren. Peter Davis, ontwerpchef van het Fiat Centro Stile, leverde er belangrijke tot doorslaggevende bijdragen aan.
Cantarella laat heel duidelijk blijken waarover hij enthousiast is, wat hij mooi vindt en in welke richting we verder moeten gaan. Hij heeft het lef meer op zijn eigen gevoel te vertrouwen dan op raadgevingen van de mensen van de marketing. Hij start geen onderzoeken en clinics omdat hij van de verantwoordelijkheid af wil, maar neemt eerst zelf een beslissing en laat die dan toetsen. Zo zet je een koers uit, zo voorkom je een compromisloos beleid, zo toon je visie. En daar houd ik van.” Chefontwerper Peter davis (41) woont in Almese, een dorp dat zo’n achttien Autostrada minuten van Turijn verwijdert ligt, tussen twee grote bergen. Op een ervan staat een oud klooster, op de andere een groot kruisbeeld, dat volgens de lokale bevolking behekst is. Peter:“ Volgens sommige mensen hier vormt het kruis een driehoek met kruisen op ander bergen. En in die triangel zijn vreemde dingen gebeurd.” Hij woont klein, met vanaf zijn terras een jaloersmakend goed uitzicht op het zwembad van zijn buren. Davis heeft een Schotse echtgenote en twee jonge dochters, die hun eerste rijervaringen opdoen in een Fiat 500L trapauto. Vanwege zijn “girls” heeft hij zijn studio thuis moeten opgeven, waardoor je hem soms met zijn laptop in de keuken kunt aantreffen. Het gezin Davis is op zoek naar iets groters, maar doet dat voorzichtig, want het houdt van het leven in een klein Italiaans dorp en wil een goede keuze maken. Op de leestafel liggen nummers van Classic & Sportscar en Motorsport en er staan schaalmodellen van diverse auto’s, onder meer een Dodge Viper, de Porsches 356 & Boxster, een jaguar E-type, Cadillac, Auto Union en een Ferarri 456 GT. “Dat zijn auto’s die ik mooi vind, die iets voor me betekenen. Ik heb zo een stuk of dertig modellen, maar die heb ik voor mijn kinderen in veiligheid moeten brengen. Deze heb ik hier neergezet omdat ik dacht dat we er misschien over zouden praten.” Tegen de wand staat een kleurrijk portret van zijn vrouw. Peter Davis pakt het op en vraagt ons het van dichtbij te bekijken. Het blijkt te zijn gemaakt van kleine stukjes gekleurde, zelfklevende folie, die met de schaar in vorm zijn geknipt totdat ze dit “schilderij” vormden, een monnikenwerk. “Gemaakt door Chris Bangle, een hele goede vriend van me. Hij heeft van alle vrouwen van zijn vrienden zo’n portret gemaakt.” Davis is anders dan Alfa-ontwerper Walter da’ Silva. Hij laat zijn emoties niet zo gemakkelijk de vrije loop, maar laat ze gecontroleerden gedoseerd ontsnappen. Geeft blijk van een goed gevoel voor humor en een gezonde dosis zelfspot. Hij denkt goed over zijn woorden na en laat zich in het kalme doch behaagljke vuur van het gesprek nauwelijks bedrijfsgeheimen ontfutselen. Slechts één: hij werkt aan het ontwerp voor een nieuwe grote Fiat, een sedan, bestemd voor het marktsegment boven de Marea.
Chris Bangle, nu ontwerpchef bij BMW, heeft een sleutelrol in het leven van Davis gespeeld. “Van de eerste to de laatste dag hebben we samen het College of Design in Californië gedaan. Van jongs af aan wilde ik auto-ontwerper worden, maar het was in die tijd moeilijk aan een baan te komen.GM ontsloeg mensen en zo. Ik had een goedontwikkeld gevoel voor techniek en koos daarom voor een baan als industrieel ontwerper en kwam aan de slag bij een consulting company in Atlanta. Sollicitatie gesprekken heb ik gehad bij Olivetti en bij Philips, bij jullie in Eindhoven. Op een goede dag belde mijn vriend Chris Bangle me, die toen bij Opel werkte. Of ik zin had ook daarheen te komen. Dat deed ik, het was in 1983 als interieurontwerper. Heerlijk. Het interieur van een auto is één grote puzzel, en ik houd van puzzelen.  Dankzij Opel spreekt Davis nog altijd vloeiend Duits. Met Wayne Cherry als chef, tekende hij het binnenwerk van de Omega, de Senator, de vectra, de Corsa en de Astra. En hij ging
altijd in Italië op vakantie. Hij vervolgt met een grote grijns: “Na zes jaar bij Opel in Frankfurt dacht ik: als ik hier nog één jaar zit, werk ik hier over 20 jaar nog. Ik was
toen 32 en zat een beetje in een dal. In een poging daar verandering in te brengen, heb ik mijn vrouw maar ten huwelijk gevraagd. Ze gaf me geen antwoord, maar nadat
Chris bangle me voor een tweede keer gebeld had, zei ze “ja”. Want ik kon naar Italië. Chris was toen ontwerpchef bij Fiaten vroeg me of ik assistent-chef interieurs
wilde worden. Nu, dat wilde ik wel.” Chris Bangle verkaste zo’n vijf jaar geleden naar BMW en toen kon Davis zijn chef-job overnemen. Lachend: “ik zeg niet dat ik de
allerbeste ontwerper ben, maar ik heb er wel een talent voor op het juiste moment op de juiste plaats te zijn.” Van de zaak rijdt Davis een Marea SW, maar hij heeft voor zichzelf een barchetta aangeschaft, een limited edition (nummer 1964) met rood leer en een rode softtop. Zulks tot grote verwondering van zijn collega’s, want in de ogen van de traditionele Italiaan hoort een gezinshoofd een gezinsauto te rijden en geen tweezitter. Davis moet daar alleen maar om glimlachen, trekt zijn garagedeur open laat zijn liefhebbers auto zien: een plaatje van een (zilvergrijze) Lancia Fulvia 3, ook niet echt een familieauto. 
Van wat voor soort auto’s houdt hij nog meer? “Ik heb altijd wel iets met Fiats gehad, mijn ouders reden een 128 3P. Als industrieel ontwerper van huis uit, heb ik bewondering voor de Uno en de Panda, omdat dat van die eerlijke onopgesmukte auto’s zijn. Ik heb nog altijd een zwak voor Amerikanen. Een thunderbird van ’57 vind ik prachtig, maar ik houdt ook van een Viper en vind dat Chrysler tegenwoordig heel goede dingen doet. Zo’n 300M is een geweldige auto. Qua proporties is een Mercedes SLK heel erg geslaagd. Voor de Porsche Boxster heb ik ook veel bewondering. Er zit geen emotionele passie in het ontwerp, maar elk onderdeel straalt een soort van ingenieurs-passie uit, een verlangen naar technische volmaaktheid. De VW Beetle vind ik ook heerlijk, omdat het een echte designers-auto is, tot stand gekomen zonder beperkende voorwaarden. De A-klasse? Daar praten we op een andere avond over, als we geen wijn drinken maar bier”
De originele tekst is geschreven door Ton Roks en de foto’s zijn van Henk van den Hurk. |
||||||||||||||||
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
|
||||||||||||||||
|
Heeft u opmerkingen en/of suggesties mail dan naar Ruud |
||||||||||||||||
Peter is één van de ontwerpers die nauw bij het design van de barchetta betrokken
waren. Ik had het geluk om tijdens een internationale meeting, die door Marco Pifferi in 1998 in Italië georganiseerd werd, met Peter een praatje te maken. Marc, die tijdens die
bewuste meeting in Alba ook van de partij was, had de autovisie waarin het onderstaande interview stond bij zich en liet hem door Peter zelf voorzien van een handtekening. Ons
geluk deze meeting kon eigenlijk zo wie zo niet op omdat ook Andreas Zapatinas tijdens deze meeting aanwezig was. Hij reed overigens in een 
Als je wilt beslissen of een ontwerper goed is, vraag dan wat hij gedaan heeft, wat hij heeft
getekend. En dan vorm je een opinie. Bij Davis pakt dat zonder meer uitstekend uit. Hij “deed” de interieuren van de barchetta, de Bravo & de Brava en de Ypsilon, dat laatste toen de
ontwerpstudio van Lancia nog één geheel vormde met die van Fiat. Als ontwerpchef van het Fiat Centro Style, wat hij zo’n vijf jaar geleden werd, bezorgde Davis het merk uit Turijn twee kanpen
van auto’s: hij werkte mee aan de prachtige Coupé Fiat en onder zijn leiding kwam de nog te introduceren Multipla tot stand, een moderne, bijna onthutsende interpretatie van het fenomeen
MPV. Alles bij elkaar een overtuigende staat van dienst. Davis: “ Van de Coupé Fiat heeft Pininfarina het interieur gedaan. Voor het koetswerk zouden het Fiat Centro Stile en Pininfarina
elk een ontwerp indienen. Daartussen zou gekozen worden. Ik dacht: wij hebben weinig kans, als
Pininfarina het interieur mag doen en de auto ook bij Pininfarina gebouwd gaat worden, ligt het voor de hand dat daar ook het exterieur
betrokken zal worden. We hebben daarom een heel wild ontwerp gemaakt, agressief en krachtig. Als we toch verliezen kunnen we onze Coupé
altijd nog als conceptcar gebruiken voor een tentoonstelling, zo redeneerden we. Pininfarina maakte een elegante en klassieke auto, lijkend op de huidige Peugeot 406 Coupé.
Toen we klaar waren, kwam Paolo Cantarello (toenmalige directeur Fiat Auto, TR) het strijdtoneel op. Hij had
weinig tijd nodig. Hij keek, wees naar ons ontwerp en zei: dat is onze nieuwe Coupé.” Davis is een en al bewondering voor Cantarella. “Hij is een echte car-nut en ontzettend egaan met Fiat. Hij
is goud waard voor dit bedrijf. Hoewel hij nu een hogere positie in de organisatie heeft bemoeit hij zich nog steeds met de auto’s, want daar houdt hij van. Dan komt hij op zaterdag naar het
ontwerpcentrum en wil hij zien waar we mee bezig zijn. 
De Multipla is zijn trots, de innoverende MPV die Fiat in de herfst van dit jaar op de markt
gaat brengen. Uitermate gedurfdvormgegeven, en ook tamelijk ongehoord qua architectuur. Peter: “We wilden een kleine MPV en stoeiden zoals iedereen met de
2+2+2 lay-out. Je weet wel, drie rijen van 2 stoelen. Bij alle MPV’s heb je dan hetzelfde probleem: geen bagageruimte als je er met zijn zessen in zit. Toen zijn we gaan werken
met 2 rijen van drie zitplaatsen. Eerst leek dat een gek idee, maar hoe langer we er mee bezig waren, hoe meer we ervan overtuigd raakten dat we een bijzondere oplossing te
pakken hadden, die niet alleen het probleem van de bagageruimte opgelost, maar ook andere voordelen met zich meebrengt.” De indeling van de Multipla werd mede ingegeven
door de Italiaanse volksaard. “Italianen houden er erg van met elkaar te communiceren, ook in de auto. Met z’n zessen in een MPV is voor een Italiaans gezelschap een
probleem. Degenen die achterin zitten, kunnen dan niet met de voorste rij praten. Dat is in Italië een fundamenteel gemis. In de Multipla is dat opgelost, het is bij uitstek een
sociale auto.” Hij ziet er breed uit de Multipla maar dat valt in werkelijkheid mee. Hij meet
1,78 meter, wat betekent dat hij niet breder is dan bijvoorbeeld een Lancia Kappa. Om de bestuurder zoveel mogelijk overzichtelijkheid te
geven, heeft hij forse buitenspiegels aanbeide zijden, met twee “terugblikkers” per exemplaar. Hij ziet er hoekig uit, met een groot
inzittendencompartiment met veel glas. Het dimlicht bevindt zich op de normale plek in de neus, maar de grootlichtlampen zijn ondergebracht
in een rand aan de basis van de voorruit, wat de auto bijna een “gezicht” geeft. Fotograaf Henk van den Hurk roept onmiddelijk “flipper!” als hij
de Multipla voor het eerst in de buitenlucht aanschouwt. Davis is niet het minst beledigd. “De meeste mensen zijn verbaasd en verward als ze
de auto voor het eerst zien, maar als ze hem vervolgens goed mogen bekijken krijgen ze in de gaten hoe slim de auto is. En ze gaan er vervolgens vanzelf van houden.”